سفارش تبلیغ
صبا ویژن
آنکه خوب گوش دهد، زود بهره برد . [امام علی علیه السلام]
 
یکشنبه 98 بهمن 27 , ساعت 8:57 صبح

 

 

دورنما: دونوع از بیماران زهرزده به دامپزشکان ارجاع داده می شوند: بیماران بی نشان با اطلاع از تماس آنها و بیمارانی با نشانه های بالینی که ممکن است ( یا ممکن نیست) ناشی از یک زهرابه یا سم باشد. غالباً تصمیم به درمان این بیماران با دانش دقیقی صورت نگرفته و تصمیم بایستی مبتنی بر عوامل خطرآفرین بیشمار، سطح آمادگی صاحب دام برای پذیرش خطر و هر محدودیت مالی باشد.

هدف از این مقاله : این مقاله به منظور ارائه دیدگاهی بنیادین از رهیافت به سم زدایی بیماران بی نشان ارجاع یافته با اطلاع از مسمومیت حیوان تدوین گردیده . همچنین در این مقاله درمانهایی که ممکن است در هر دو بیمار بی نشان و نشانه دارد مورد توجه باشد ارائه شده. 

 


اگر چه این اصطلاحات غالباً به جای هم به کار می روند، یک سم  یا زهر  بعنوان هر عاملی که ممکن است اثرات زیانباری بر هر جانداری داشته بکار می رود، در حالی که زهرآبه در مورد یک سم با منشاء زیستی کاربرد دارد.

اینکه آیا یک بیمار بدنبال مسمومیت  در خطر می باشد بستگی به عوامل بیشمار دارد که عبارتند از ، میزان خورده شده، قاعده سازی(فورمولاسیون) دارو ، راه تماس، گونه درگیر، سرعت و با چه درمانی تجویز گردیده ، ناخوشی های همزمان بیمار که بر روند سوخت و سازی زهر و پاکسازی آن  اثر دارد( همچون بیماری مزمن کلیوی  یا اختلال کبدی)، و هر درمان دارویی همزمان که حیوان ممکن است دریافت نموده باشد. 

به استثنای عواملی که مستقیماً برای بافت مخرش هستند (سموم خورنده یا سوزاننده همچون سفید کننده)، سموم بایستی از طریق مسیر هایی جذب بدن شوند. عمومی ترین راه مواجه بلع غذایی است . زمانی که سم جذب گردید غالباً (ولی نه همیشه) پیش از اعمال اثر، سوخت و ساز می یابد. فرآیند سوخت و ساز ممکن است موجب خنثی شدن ترکیبات شده ، یا ( و چنانکه در مورد اتیلین گلیکول و پاراسنتامول دیده می شود) منجر به تشکیل محصولات نهایی سوخت و سازی سمی تری شود.

اصلی ترین جایگاه بالقوه سوخت و ساز سموم ، کبد  با مسیر های عمومی دفع از بدن شامل دفع کلیوی و صفراوی می باشد. آگاهی از چگونگی سوخت و ساز و دفع هر سمی  از نظر بالینی سودمند می باشد، چنانکه چنین شناختی اجازه ارزیابی این موضوع را می دهد که آیا  درمان ممکن است نیاز به تعدیل به جهت همزمانی یک بیماری دیگر را داشته باشد. اطلاعات عمیقی در مورد اغلب سمومی که در تجربیات درمانی دامهای همدم مطرح است ضروری به نظر نمی رسد ؛ به هر حال جزئیات مربوطه که ممکن است درمان را متاثر نماید ( همچون قرار گرفتن سم در تحت چرخه روده ای کبدی) همواره به جهت هشدار حائز اهمیت می باشد.     

 

 

 

برای دریافت متن کامل مقاله بر روی این خط متنی کلیک فرمایید


دوشنبه 98 بهمن 21 , ساعت 10:25 صبح

 


ترشح چرکی مهبلی (PVD)یک بیماری غالب گاوهای شیری در طی دوره نقاهت پس زایمانی(زایمان نزاری) است که بر تولید شیر و بهره وری گله تاثیر گذار می باشد.  اهداف این مطالعه ارزیابی نمایه های زیست شیمایی ، درجه پرواری بدن و تولید شیر در گاوهایی بوده که مبتلا به PVD شده و اثرات این ترشحات چرکی مهبلی بر روی کارآیی تولیدمثلی تاثیر گذار بوده. در این بررسی 338 گاو شیری هولشتاین  با محدوده سنی 3 تا 5 ساله متعلق به سه دامدار شیری صنعتی مورد بررسی قرار گرفته اند. نمونه های خونی در طی 25 ± 3  روز پس زایمانی  از گاوهای شیری هولشتاین گله های فوق که فاقد ترشحات چرکی مهبلی بوده(گاوهای شاهد، 242 مورد) و گاوهایی که مبتلا به PVD  بوده اند (96 مورد) بر اساس درجه تخلیه ترشحات مهبلی چرکی اخذ گردیده. درجه پرواری بدن  و تولید شیر در روز نمونه گیری ثبت می گردید. نمایه زیست شیمیایی در بر گیرنده غلظت های  آلبومین، اوره، گاما گلوتامیل ترانسفراز، کلسیم، فیبرینوژن و کلسترول بوده .در گاوهای مبتلا به PVD   هنگام مقایسه با گاوهای شاهد ، تعداد دفعات  سرویس در هر آبستنی کم بوده(p < 0.01) و تعداد روزها تا نخستین تلقیح و زمان میانه تا  آبستنی بالا بوده(p < 0.01) . تولید شیر و درجه پرواری بدن در گاوهای مبتلا به PVD  پایین تر از گروه شاهد بوده (p < 0.01) .  گاوهای مبتلا به  PVD در مقایسه با گاوها فاقد ترشحات چرکی مهبلی ، دارای سطح پایین غلظت سرمی آلبومین، اوره، کلسیم و کلسترول بوده اند و فعالیت سرمی گاماگلوتامیل ترانسفرازی و غلظت فیبرینوژنی  بالاتری داشته اند. نتایج ما نشان می دهد که گاوهای دارای ترشحات چرکی مهبلی دستخوش تغییراتی در نمایه های زیست شیمیایی شده که دارای اثرت منفی بر روی  تولید  و کارایی تولیدمثلی بوده. 

 

 


چهارشنبه 98 بهمن 9 , ساعت 11:57 صبح


درمان ورم پستان مزمن در یک گاو شیری


چکیده


گاو دورگه 4 سال سنی به در مانگاه ارجاع گردیده. دام حتی 7 روز پس از زایمان (در شیرواری سوم) خروج شیر ندارد. پس از معاینه فیزیکی و بالینی کامل چنین تشخیص داده شد که دام فوق مبتلا به ورم پستان مزمن می باشد.عناصر فیبری درون مجرای کارتیه با بیستوری پستانی تراشیده و پس از دوشش تخلیه شدند. به منظور اجتناب از چسبندگی بیشتر در مجرای کانال شیری و به منظور شیر دوشی چهار لوله پلاستیکی(ست سرمی) دارای گیره  در مجرای کارتیه قرار گرفت. این لوله ها با کمک نخ بخیه به کارتیه متصل و با نوار باند پوشیده شد.  نهایتاً دام  کانولا گذاری شده تحت درمان با ترکیبات پادزیستی و داروهای ضد التهابی قرار گرفت. پس از 7 روز دام بهبود یافته و شیر شروع به خروج از مجرای شیری نمود و لوله ها از مجرا خارج شدند. نتیجه اینکه شیوه فوق روش جراحی ارزان و موثری در درمان ورم پستانهای مزمن در گاوهای شیری است. 

 

 

برای دریافت متن کامل و اورژینال مقاله  بر روی نماد زیر کلیک فرمایید.

 

 



لیست کل یادداشت های این وبلاگ